Acı

Ne zaman ki terk ettin bu şehri,
Havzasız bir göle döndü gözlerim !

Bu gece ne morfinlemeye gider elim düşlerimi
Ne de adını yazmaya yeter gücüm.
Gel bu gece,
Bir an da olsa gel.

Kırılmasından korkup oynamaktan da bir türlü vazgeçemediğim
O misket gibiydin.
Dudaklarından dudaklarıma bir devri yaşatırken biz
Gök’yüzünden Yer’yüzüme düşen damlalarla yeşeren umutlarımızı
Çalmakta geç kalmazdı yüzü beş para etmez yüzsüzler.
Ve ben bilirdim,
Bir kez duymaya kalksam sesini
Boyumu aşan duvarlar dikilirdi önüme.

Şimdi yaz’a yakışmayacak kadar soğuk gece
Kış’tan kalma arsızlığı vuruyor kıyılara dalgalar.
Saat seni vururken
Vuruluyorum gecenin ilk yarısında
Burnundan düşen bir gündüzden kalma gölgenle.
İkinci yarısı hüzün.
Boğazın kavuşamayan iki yakası gibi.

Bana bir masal anlat bu gece
Uyansın içimdeki çocuk.
Tek solukta yedi tepeyi tavaf etsin.
Ve sen
Ah gün’düz değil de
Eğriyken tüm günler
Aşındırıp her sivri köşeyi
Öyle gel !

Bedenim yaşıma ters orantılıydı benim.
Hiçbir denklem çözmeye yetmedi üzerimde bıraktığın soru işaretlerini !


İlknur ER

Dün

Fiziksel yollarla bağlanmıştık seninle
Şimdi kimyasallarla bile ayıramazlar bizi.

Ellerin değdi ellerime
Ve gözlerim intihar etti !

Dün gece kollarında uyudum üşüyerek
Bir güvercin kadar ürkek bıraktım sana sesimi.
Dün gece öyle bir öptün ki beni
Talan edilmiş bir ülke gibi darmadağına çevirdin bu şehri.

Omzuna yatmalıydım ben
Ve sen hiç çevirmemeliydin gözlerini -bilekleri kesik- gözlerimden.

Dündü ve ben hiç olmadığım kadar küçüktüm karşında
Aciz bırakmıştık dünyayı üzerimize düşen tüm gölgelere inat.
Çok sular aştık seninle değil mi ?
Çok yalnız bırakıldık…
Oysa ne çok sebep vardı
Bu yalnızlığın katil olmayı bekleyen !

Ben;
Gözlerine sabun kaçmış bir bebek kadar sulakdım hep.
Sense;
Kurak tenini sulamamı beklerdin.
Çok geçmedi, kök saldın avuçlarıma
Parmak uçlarımda tohumlarını bıraktın.
Seni büyüttüm ben içimde bir gecede
Güvercinlerimi vakti gelmeden göçe zorladım !

Ve evet, dündü
Ben bir yarımı sende bıraktım !


İlknur ER

Mans'iyon

Sana git demenin çok yolu vardı
Zoru seçip ‘gitme’ dedim
Ama sen yine gittin.

Ah hiçbir ateş pişiremiyor bu gece hamurumu
Hiçbir rüzgar yetmiyor alevimi yükseltmeye.
Kaç kez ağlamam gerekiyorsa o kadar ağladım oysa
Bitmeliydi artık, yetmeliydi !

Beynimin yollarında kaybolmuş bir tümör gibiydi dudakların.
Her öpüşünde bir adım daha yaklaşırdım ölüme
Ya da tüm bedenimi sahiplenen bir EIDS virüsü oluverirdin iliklerimde.

Ah be adam,
Yemin mi ettin beni öldürmeye !?

Her gece biraz daha sarılıyordum tenine oysa
Gözlerinin altında saklanıyordum.
Aklında kaç çıkmaz sapak var, avuçlarımdaki çizgiler kadar iyi biliyordum.
Kaç zaman geçti içinde böyle bilmem
Ama kaç ihanete tanık tuttun beni sayabilirim istersen.
Sayabilirim öldüğünü kaç güvercinin,
Her gece adına intihara kalkan gözlerimden.

Esasında ben sana ‘gitme’ dememiştim
Aslında ben sana hiçbir şey de söylemedim.
Çünkü bilirsin, dünden sonraki günü yaşamak acıtırdı canımı hep
Ve ben tek kelime bile edemezdim.

Ah..hiç bilmedin sen,
Oysa öyle bir ‘sen’ vardı ki bende bedenime sinen
Derimi kazıdımsa da çıkaramadım üzerimden !


İlknur ER